مرد نمیخندید.

نه که بلد نباشد... نه...

شاید از یادش رفته بود خندیدن،

زنی می خواست که او را بخنداند.

زن اما...

شیفته ی نخندیدنش شده بود.

مرا به تکرار متهم نکن!

غیر از تو چیزی نمیدانم...

گاهی اوقات، تمام چیزی که بهت میگن اینه که تو آدم بامحبتی هستی و تو نمیدونی که چرا از شنیدن این لذت نمیبری!

این دم آخری، چه سینی پرید از سر سفره­ هامون امسال...

تو و من... شاید ... دروغی باشد بزرگ زیر سایه ی حقایق کوچک...

باید احترام گذاشت...

حتی به درهای بسته،

قفل های زنگار گرفته،

کلیدهای ته چاه...

آره...

اگر گناه من این است که تو را به آزادی نمیفروشم...

من عصیان کار ترین زن روی زمینم.

نشسته­ای آن بالا. نشسته­ای و چراغ ­قوه­ات را فیکس کرده­ای روی سر من!

و من این در و آن در می­زنم، می­افتم و برمی­خیزم، و باز...

و آنها کف می­زنند و سوت... هورا می­کشند...  

چه می­دانند؟ چه می­دانند که من روی صحنه_­ی این تاریکخانه به دنبال گوشه­ای برای پنهان شدنم؟

یه وقتایی هم هست که به این نتیجه میرسی که باید از دیگران محافظت کنی، اونم از شر خودت.

اونوقت باید رفت، باید گم و گور شد،

اونوقت باید بیخیال هر چی اتهام شد.

اتهام بی­مسئولیت بودن، قدر نشناس بودن، بیرحم بودن،

اتهام کم آوردن...

حتی اگه تمام راه رو دویده باشی

باز واسه ورداشتن قدم آخر مردد میشی

یه پاتو بذار اونور در و بعد فک کن

در همیشه تو همین لحظه هاست که بسته میشه.

برای دخترم مشکلی پیش اومده. دعا کنید یا آرزو که به خیر بگذره

پ.ن. منون از احوالپرسیهاتون. ببخشید که فرصت نشد تک تک جوابتون رو بدم.

حوصله ام از بودنت سر میره عزیزم!

جدی؟ از کی اونوقت؟

از وقتی به نبودنت عادت کردم عزیزم.

برای من، تو لذت نوشتن صفحه های پیش از اتفاق بودی،

حالا مدتهاست نمیدانم که زندگیم را مینویسم یا نوشته هایم را زندگی میکنم...

غریبم در کالبد این زن ...

آخ... بی انصاف، بی انصاف...

من شونه داشته باشم و تو سر به دیوار بکوبی؟

این ته مانده ها...

هر چقدر ناچیز...

گفته بودمت که حرمتشان را نگه داری عزیزم!

پ.ن. من بعضی چیزها رو فقط یه بار میگم. گفته بودی میدونی که همونا رو باید جدی بگیری عزیزم!

خوبیا به نظرم خیلی به بدیا مدیونن...

برگ آخر را سبز نقاشی کن.

من از پاییز بیزارم...

به دخیل مانی دل،

میمانی همانجا که گره خورده ای،

میمانی تا ابد، ولی حاجت نمیگیری.

نمی آیم.

پ.ن. آخر اشکهایم امشب، آبروداری نمیکنند.

خاطرت را من بر نمیتابم و فراموشیت را خاطرم.

"ملت ما اهل تجاوز به هیچ ملتی نیست"

پ.ن. بعله... ما اصولا همه چیزو بین خودمون حل میکنیم!

شهرآشوب بودم شهر بی تو را،

حالا ...

دل آشوب من شده همان شهر.

گواه من، رد خون خشکیده ست روی آینه ی شکسته. باورش با تو!

یه وقتایی، بعد یه تغییر، بعد یه بحران، یا شاید اصلا همینطوری،--مردم از بس پی دلیل گشتم واسه همه چی!-- یهو چشاتو وا میکنی میبینی چند وقتیه شدی مصداق عینی آدم بده ی ذهنت. یا حد اقل اونی که هیشوقت ازش خوشت نیومده. همون کارایی رو میکنی که شاید دلیل اون خوش نیومدنه باشه. همون حرکت هایی که اگه کسی میکرد میرفت رو نروت.

بد میشه حالت. از خودت بیزارتر میشی. فکرت درگیر میشه. میری تو سایه، سعی میکنی خودتو جمع و جور کنی. لا اقل بشی همونی که کمتر بدت میومد ازش. مواظب حرفات میشی. مواظب حرکاتت. گندم میزنیا یه وقتایی ولی هر طوری هست جمع و جورش میکنی. نمیدونم سخته گفتنش. شاید باید همه ی "تو" هاشو "من" می­نوشتم. شاید فقط واسه خودم پیش میاد اصلا.

بعدش که برگشتم و شدم خود قبلیم، باز ذهنه درگیره. درگیر اینکه من اصلا کدومم؟ خود الانم یا اون خودی که اینقدر دستپاچه ام کرده و الان رفته چپیده تو سایه؟ یه وقتایی فک میکنم شاید از بعضیا بدم میاد چون اون رفتاریو دارن که من خودمو ازش منع میکنم. خلاصه که این شایدا رو مخه. بد جوری هم...

پ.ن. نیستم چند روزی در همین راستا!

پ.ن. میخواستم کامنتدونی این پستو ببندم، ولی حالا که فکرشو میکنم میبینم  واقعا حیفه نظرتونو ندونم! حداقلش دستم میاد که اینا اصولا هست یا فقط توهمه!

پوچ...

مثل توهم طعمه ای که دام را قربانگاه می­انگارد...

تو سعادت آبادم خبر از سعادت نبود...

ـ غذاتو بخور.

ـ نه

ـ بخور مامان... بخور که بزرگ شی. قد من شی.

ـ نمیخولم. من نخولم... توام نخول... که تو کوچیک شی. قد من!

پ.ن. تازه داشتم با خودم زمزمه میکردم که نه فکر کنی خبر خاصیه تو این ارتفاع! انگار خودش میدونست!

تعلیق و تعلّق که همینطور دیمی از یه ریشه نشدن...

پ.ن. اعجار خاطر توست.

درونت که جنگ باشد...

چه فرقی میکند؟

هر طرف که ببرد...

هر طرف که ببازد...

تو پاره پاره ای.